Bickboon

* ก่อนอื่น กรุณา Reload หรือ Refresh (F5)
เพื่อรับชม Blog header ดีไซน์ใหม่ อันแสนจะงามตางามใจนะครับ *





เครดิต: การ์ตูน ไข่กวน โดย อ.โยชิโตะ อุซุย เช่นเคยครับ


ผมว่านี่เป็นการ์ตูนสี่ช่องจบหน้าตาธรรมดาที่แฝงความลึกซึ้งอย่างเหนือชั้นอีกแล้ว

ทุกวันนี้เราจะได้ยินเสียงจำนวนมากกำลังบอกสังคมและคนหนุ่มสาวว่า
เป็นพนักงานกินเงินเดือนมันจะไปเท่อะไร
มันไม่ก้าวหน้าหรอก มันไม่รวยหรอก
มันต้องทำกิจการของตัวเองสิ
มันต้องใช้เงินทำงานให้เราสิ
มันต้องโน่นนี่นั่นยังงั้นยังงี้สิ

ผมว่าบางส่วนมันก็ถูกนะ
คือการเป็นมนุษย์เงินเดือนมันไม่เหมาะหรอกสำหรับบางคน
และเขาก็คิดถูกที่ลาออกมาซะ แล้วสู้ใหม่
หาทางใหม่ให้ตัวเอง หาที่ยืนใหม่ที่คิดว่ามีความสุขกว่า
และเรื่องราวการต่อสู้ของเขาเหล่านั้นก็บันดาลใจให้อีกหลายๆ คนเดินตาม

แต่ที่น่าเศร้าก็คือ สำหรับหลายคน
การเป็นมนุษย์เงินเดือนเป็นสิ่งที่เหมาะกับเขาที่สุดแล้วในโลก
และแน่นอนว่าเมื่อเขาออกมาทำธุรกิจหรือออกมาเล่นหุ้น ฯลฯ มันก็เจ๊ง
เมื่อเจ๊ง ก็เฟล
แล้วก็มืดมน อับจน
รู้สึกเหมือนโลกนี้หมดทางเลือก

คนพวกนี้ลืมไปว่า เขายังกลับไปเดินทางสายเดิมได้
ทางสายเดิมที่เหมาะกับเขามาตั้งแต่แรก
เขาไม่ผิดที่เขาคิดลอง
และเมื่อลองแล้วไม่รุ่ง มันก็ยังไม่ผิดอยู่ดี
แต่จะผิดมากถ้าเขาคิดว่า การกลับไปทำงานกินเงินเดือนเป็นการถอยหลัง
เพราะดันไปติดกับมายาคติบางอย่าง
เช่น เป็นมนุษย์เงินเดือนมันไม่เจ๋ง,
เป็นทาสของระบบ, ทำงานให้เขา ตัวเราไม่ได้อะไร ฯลฯ

ผมว่าสำคัญที่สุดตรงนี้ต่างหาก:
คุณมีความสุขกับงานของคุณไหม, โดยไม่ต้องไปเปรียบกับงานของคนอื่น?

มันทำยากนะ ผมรู้ เพราะว่าทุกคนมีเพื่อนมีฝูงให้เปรียบเทียบ
มีลูกของเพื่อนพ่อเพื่อนแม่ที่โดนยัดเยียดมาเปรียบเทียบ
มีพี่น้อง มีญาติ หรือมีแฟนให้เปรียบเทียบ
(ผมเคยเจอกระทู้ใน pantip ห้องสีลม ที่มีึคนมาโพสต์ปรึกษาว่า
แฟนสาวทำงานดีกว่าผม เงินก็มากกว่าผม ผมควรจะรู้สึกแย่ไหม?)
แต่ผมลองคิดดูแล้ว
มันอาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด ในการทำงานอย่างมีความสุขก็ได้นะ
ไม่งั้นผมว่าไม่จบไม่สิ้นกันแน่นอน
เพราะว่าแหงล่ะ เมื่อคุณเอาการทำงานวันละ 8-9 ชั่วโมง
5 วันครึ่งต่อสัปดาห์ ได้เงินเดือนเดือนละ 15,000 บาทของคุณ
ไปเปรียบเทียบกับเพื่อนรุ่นเดียวกันคนหนึ่ง
ที่วันๆ ไม่ทำอะไร นอกจากเช็กหุ้น กดโทรศัพท์ สั่งซื้อ สั่งขาย
แล้วได้เงินเดือนนึงเป็นล้านๆ
มันก็คงอดที่จะรู้สึกต้อยต่ำกว่าไม่ได้อยู่แล้ว

แต่นอกจากเงินแล้วมันยังมีปัจจัยอีกเยอะมากเลยนะ
.
.
.

ฮิโรชิเป็นยากูซ่าหนุ่ม... ไม่รู้ล่ะว่าทำไมถึงได้มาเป็น
แต่ทุกเช้าเขาจะรีบมาเปิดสำนักงาน...เอ่อ...รังยากูซ่า
แล้วแอบเอาเครื่องตอกบัตรที่ซุกซ่อนไว้ออกมาลงเวลา
วันหยุด แทนที่จะไปเดตกับแฟน
เขากลับแต่งตัวในชุดสูท ผูกเน็กไท
แล้ววิ่งเข้าไปเบียดกับซาลารี่มังและออฟฟิศเลดี้มากมายในรถไฟใต้ดิน
ใครเห็นก็คงอดสงสัยไม่ได้ว่า
ทำไมเอ็งถึงไปชอบไอ้สิ่งที่คนอื่นเขาพยายามหลีกเลี่ยงและไม่มีใครอยากเป็น
อย่างการเป็น พนักงานบริษัท "ที่แสนน่าเบื่อ" อย่างนี้?

คำตอบคงไม่มีอะไร นอกจาก ...ก็กูชอบของกูอย่างนี้...



ใครจำหนังเรื่อง Sister Act ได้บ้าง
ภาคหนึ่งสนุกมากครับ แต่ภาคสองไม่ค่อยเท่าไหร่
แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ภาคสองก็มีคำพูดดีๆ ที่สะกิดใจผมจนทุกวันนี้
Sister Mary Clarence (วูปี โกลด์เบิร์ก)
บอกกับเด็กสาวที่กำลังจะทิ้งความฝันในการเป็นนักร้องของเธอว่า
"If you wake up in the morning,
and you can't think anything but singing,
then you should be a singer, girl."



ทุกๆ เช้า เมื่อคุณตื่นนอนขึ้นมา
มีบ้างไหม นึกออกไหม
อะไรสักอย่างที่คุณอยากทำมันที่สุด
อยากทำทั้งวัน จนไม่อยากทำอย่างอื่นเลย?

ถ้ามันเป็นสิ่งที่คุณทำเป็นอาชีพอยู่แล้ว คุณโชคดีนะครับ
แต่ถ้าไม่ใช่
ลองถามตัวเองดูไหมว่า...
Why the hell am I not doing those things I like?


อะไรหรือ
ที่เป็นอุปสรรค
ทำให้คุณไม่ได้ทำ
ในสิ่งที่คุณอยากทำจริงๆ?

เครดิต: การ์ตูนไข่กวน โดย อ.โยชิโตะ อุซุย

นอมินีเรอะ...

ทำเองเถอะครับ
ดีไม่ดีก็ช่าง
แต่ทำเองเถอะ...



ตอนนี้ผมทำงานสำนักพิมพ์
ทำหน้าที่คัดต้นฉบับเพื่อตีพิมพ์เป็นพ็อกเก็ตบุ๊ก
นอกจากนักเขียนมืออาชีพแล้ว
ยังมีนักอยากเขียนหน้าใหม่ๆ มาเสนอผลงานมากมาย
สนุกดีครับ ได้รู้จักคนใหม่ๆ เยอะ แต่ละคนก็มีอะไรที่น่าสนใจแตกต่างกันไป
นักเขียนและนักวาดหลายคนก็ได้มาจากที่ Exteen นี่แหละ

หลายคนผมติดต่อไปหลังจากอ่านบล๊อกแล้วชอบ
บ้างก็เป็นบล๊อกที่ดังอยู่แล้ว บ้างก็เป็นบล๊อกเล็กๆ มีคนอ่านกลุ่มเล็กๆ
หลังจากติดต่อไปแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นก็เป็นประมาณนี้
หนึ่ง ให้แต่ละคนรวบรวมผลงานจากบล๊อกออกมาเป็นไฟล์ Word ส่งมาให้ผมอ่าน
สอง ผมอ่านอย่างละเอียด แล้วคอมเมนต์
สาม นัดเจอ นั่งคุยกันว่าแต่ละคนเห็นภาพอะไรสำหรับหนังสือเล่มนี้บ้าง
สี่ ส่งไฟล์กลับไปกลับมา แก้ไข ตัดต่อ เพิ่มเติม
หมายเหตุ ขั้นตอน สาม และ สี่ อาจต้องทำซ้ำไปซ้ำมา และกินเวลานาน
ห้า เมื่อต้นฉบับลงตัว และนิ่งพอสมควรแล้ว จะเริ่มคุยเรื่องรูปเล่มและภาพประกอบ

สิ่งที่ผมอยากฝากบอกบล๊อกเกอร์ที่อยากเป็นนักเขียนก็คือ
บรรณาธิการแต่ละสำนักพิมพ์ทำงานต่างกันไปในเรื่องขั้นตอน
และในเรื่องการเข้าหานักเขียน
สำนักพิมพ์อื่นผมไม่รู้นะ
แต่สำหรับ a book นอกจากคนที่เขียนดี เขียนสนุกแล้ว
ผมมองหาความเป็น original ครับ
คำนี้แปลยากนิดหน่อย แต่โดยสั้นๆ แล้วก็แปลว่า
อะไรก็ตามที่ทำเอง คิดเอง เจอเอง แล้วเอามาเขียน
ไม่ใช่อะไรที่ลอกมา อิงมา อ้างมา ยืมมา

ขอให้เข้าใจตรงนี้ว่า การลอก อิง อ้าง ยืมนั้น ไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย
เพียงแต่เป็นสิ่งที่ผมไม่ได้มองหาเพื่อเอามาตีพิมพ์ก็เท่านั้น

ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งคือ ความไม่พร้อม
คนรู้จักกันในเอ็กซ์ทีนบางคนเคยเสนอให้ผมติดต่อบล๊อกเกอร์หลายคน
เพราะน่าจะเป็นนักเขียนที่ดีได้
ในขณะที่บล๊อกเกอร์หลายคนเสนอผลงานเขียนของตัวเองมา
เพราะอยากเป็นนักเขียนอาชีพ

ซึ่งผมไม่เถียงครับ บางคนมีแววจริงๆ
แต่ที่ยังไม่ติดต่อไปก็เพราะว่า
ผมว่าเขายังไม่พร้อม

ก็เหมือนมะม่วงอะ
มันยังไม่สุก
สอยมากินตอนนี้
ก็เปรี้ยว
เสียของเปล่าๆ

ดังนั้น ที่อยากบอกคือ
ของดีบางอย่างมันต้องรอจังหวะและเวลาด้วยนะ
หลายบล๊อกผมเล็งไว้แล้ว
แต่พูดตรงๆ ว่า มันยังไม่ถึงเวลา
ถามว่าต้องทำยังไง บางทีผมก็บอกไม่ได้เหมือนกัน
รู้แต่ว่า คุณต้องเขียนต่อไปนั่นแหละ
แล้วสักวัน คุณก็จะได้ในสิ่งที่คุณต้องการ และเหมาะกับคุณเอง

เหมือนดาราดังหลายๆ คนในวันนี้
โดยเฉพาะดาราฮอลลีวู้ดค่าตัวแพงๆ รางวัลเพียบๆ
ผมลองมองย้อนไปดูผลงานของเขาในวันเก่าๆ
จะเห็นว่าเขาเล่นบทกะโหลกกะลามาเยอะแยะ
บางคนเป็นตัวประกอบอยู่เป็นปีเป็นชาติ
แต่เขาไม่เคยเลิกล้ม ไม่เคยถอดใจเลย
แล้วอยู่มาวันหนึ่ง เขาก็เจอบทที่เหมาะ
ในซีรี่ส์หรือหนังที่ใช่
และที่สำคัญ
ผู้กำกับที่รู้ว่าจะใช้เขาอย่างไร

แล้วเขาก็ได้เกิด


ของบางอย่าง มันต้องรอเวลาจริงๆ