The Spirit of Ekkamai
posted on 21 Apr 2009 02:54 by bickboon in impressive
เรื่องจริงเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อซัก 2 สัปดาห์ก่อน
ซึ่งเผอิญตอนนั้นอยู่ในช่วงขี้เกียจ จึงไม่เขียนอะไรทั้งสิ้น
แต่ก็ยังจำเรื่องนี้ได้ดี
วันนี้รู้สึกขยันขึ้นมานิดนึง จึงรีบมาเขียนด่วน
ก่อนความขี้เกียจจะบูเมอแรงกลับมา
เหตุเกิดในซอยเอกมัย
ผมเดินจากออฟฟิศไปแวะกินข้าวที่บิ๊กซี ซึ่งอยู่ห่างออกไปราว 180 ก้าว
(กะเอาอะครับ ไม่เคยนับจริง)
จากนั้น ก็ต้องการมุ่งหน้าไปขึ้นรถไฟฟ้าที่ปากซอย
จึงเดินมาที่วินมอเตอร์ไซค์ใกล้ๆ
วินนี้มาขึ้นหลายทีแล้ว เป็นวินที่ปาร์ตี้มาก
กล่าวคือ จะนั่งจุ่มจกจิ้มอะไรกันตลอดเวลา
พอตกดึกก็จะมีเหล้ายา, เช่นวันนี้
และสิ่งที่จะเกิดขึ้นคือ คนไหนดื่มเข้าไปแล้วก็จะเริ่มไม่อยากขี่
ซึ่งดี, เมาไม่ขี่, แต่จะกลับบ้านอะ เดินจากนี่ไปปากซอยมันไกลอะ
ใครก็ได้ไปส่งหน่อยสิ, ผมพยายามปั้นสีหน้าเว้าวอน
ซึ่งไม่รู้ว่าออกมาน่าสงสารหรือน่ากลัวมากกว่ากัน {-..-}
พี่วินน้องวินมองหน้ากันซ้ายขวา โบ้ยกันไปมาด้วยสายตาอยู่พักใหญ่
ต่างก็ชูแก้วให้เห็นว่า กรึ๊บอยู่นะ ไม่อยากวิ่งแล้วล่ะ
สักพัก ในที่สุด ก็มีหนุ่มวินคนหนึ่งลุกขึ้นยืน แล้วเดินนำไปที่มอเตอร์ไซค์
ผมถอนหายใจ แล้วเดินตามไปคร่อม (มอเตอร์ไซค์นะครับ ไม่ใช่หนุ่มวิน -..-)
เวลาผ่านไปไม่เกินหนึ่งนาที
ผมก็มาถึงซึ่งปากซอยอย่างเรียบร้อย
ผมยื่นแบงค์ 20 ให้ หนุ่มวินมองแล้วบอกว่า "ไม่ต้องหรอกครับ"
ผมอึ้ง "ทำไมอะครับ ไม่มีทอนเหรอ เดี๋ยวนะ"
ผมควานมือลงไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหาเศษเหรียญ
เขาโบกมือ "ไม่ต้องพี่ ผมมาส่งให้เฉยๆ เห็นคนอื่นเขาเมาแล้ว"
ผมตกใจ "เฮ้ย ได้ไง! เอาไปๆ!" ผมพยายามยัดเงินใส่มือ
"ไม่เอาพี่" เขาหัวเราะเบาๆ "ผมไม่ใช่วิน"
ผมคงทำหน้างงและตกใจมาก เขาจึงพูดซ้ำอีกครั้ง
"ก็บอกแล้วว่า มาส่งให้เฉยๆ"
ผมบอกขอบใจ ยิ้มให้
เขายิ้มตอบ กลับรถ
แล้วขี่จากไป
ย้ำอีกครั้งว่า
เรื่องนี้เกิดขึ้นในซอยเอกมัย,
ถนนสุขุมวิท 63,
กรุงเทพมหานคร,
ประเทศไทยนี่เองครับ
:-)
ซึ่งเผอิญตอนนั้นอยู่ในช่วงขี้เกียจ จึงไม่เขียนอะไรทั้งสิ้น
แต่ก็ยังจำเรื่องนี้ได้ดี
วันนี้รู้สึกขยันขึ้นมานิดนึง จึงรีบมาเขียนด่วน
ก่อนความขี้เกียจจะบูเมอแรงกลับมา
เหตุเกิดในซอยเอกมัย
ผมเดินจากออฟฟิศไปแวะกินข้าวที่บิ๊กซี ซึ่งอยู่ห่างออกไปราว 180 ก้าว
(กะเอาอะครับ ไม่เคยนับจริง)
จากนั้น ก็ต้องการมุ่งหน้าไปขึ้นรถไฟฟ้าที่ปากซอย
จึงเดินมาที่วินมอเตอร์ไซค์ใกล้ๆ
วินนี้มาขึ้นหลายทีแล้ว เป็นวินที่ปาร์ตี้มาก
กล่าวคือ จะนั่งจุ่มจกจิ้มอะไรกันตลอดเวลา
พอตกดึกก็จะมีเหล้ายา, เช่นวันนี้
และสิ่งที่จะเกิดขึ้นคือ คนไหนดื่มเข้าไปแล้วก็จะเริ่มไม่อยากขี่
ซึ่งดี, เมาไม่ขี่, แต่จะกลับบ้านอะ เดินจากนี่ไปปากซอยมันไกลอะ
ใครก็ได้ไปส่งหน่อยสิ, ผมพยายามปั้นสีหน้าเว้าวอน
ซึ่งไม่รู้ว่าออกมาน่าสงสารหรือน่ากลัวมากกว่ากัน {-..-}
พี่วินน้องวินมองหน้ากันซ้ายขวา โบ้ยกันไปมาด้วยสายตาอยู่พักใหญ่
ต่างก็ชูแก้วให้เห็นว่า กรึ๊บอยู่นะ ไม่อยากวิ่งแล้วล่ะ
สักพัก ในที่สุด ก็มีหนุ่มวินคนหนึ่งลุกขึ้นยืน แล้วเดินนำไปที่มอเตอร์ไซค์
ผมถอนหายใจ แล้วเดินตามไปคร่อม (มอเตอร์ไซค์นะครับ ไม่ใช่หนุ่มวิน -..-)
เวลาผ่านไปไม่เกินหนึ่งนาที
ผมก็มาถึงซึ่งปากซอยอย่างเรียบร้อย
ผมยื่นแบงค์ 20 ให้ หนุ่มวินมองแล้วบอกว่า "ไม่ต้องหรอกครับ"
ผมอึ้ง "ทำไมอะครับ ไม่มีทอนเหรอ เดี๋ยวนะ"
ผมควานมือลงไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหาเศษเหรียญ
เขาโบกมือ "ไม่ต้องพี่ ผมมาส่งให้เฉยๆ เห็นคนอื่นเขาเมาแล้ว"
ผมตกใจ "เฮ้ย ได้ไง! เอาไปๆ!" ผมพยายามยัดเงินใส่มือ
"ไม่เอาพี่" เขาหัวเราะเบาๆ "ผมไม่ใช่วิน"
ผมคงทำหน้างงและตกใจมาก เขาจึงพูดซ้ำอีกครั้ง
"ก็บอกแล้วว่า มาส่งให้เฉยๆ"
ผมบอกขอบใจ ยิ้มให้
เขายิ้มตอบ กลับรถ
แล้วขี่จากไป
ย้ำอีกครั้งว่า
เรื่องนี้เกิดขึ้นในซอยเอกมัย,
ถนนสุขุมวิท 63,
กรุงเทพมหานคร,
ประเทศไทยนี่เองครับ
:-)
Tags: น้ำใจ, วินมอเตอร์ไซค์, เมาไม่ขี่, เอกมัย114 Comments
#101 By Le (58.9.201.12) on 2009-04-30 16:44