เมื่อเช้า (บ่ายต่างหากล่ะ) ขึ้นรถไฟฟ้ามาทำงานเช่นเคย
เจอเด็กฝรั่งน่ารักที่คุณพ่อฝรั่งหล่อๆ คนหนึ่งอุ้มไว้แนบอก
น่าแปลกที่ทันใดนั้น บรรยากาศตึงๆ เซ็งๆ ในรถก็เปลี่ยนไปในทันที
ผู้คนที่ยืนหน้าหงิกเมื่อประสานสายตากับหนูน้อยต่างก็คลายหงิกบนใบหน้า
แล้วเริ่มส่งยิ้มให้แม่หนูตาแป๋วกันทั่วหน้า
บางคนเกิดจากความเอ็นดูอย่างแท้จริง
แต่บางคน อีห่า ดูก็รู้ว่าเฟ้กสุดๆ ครับ
ทำเป็นสร้างภาพว่ารักเด็ก เห็ดสดมาก นึกว่ากูดูไม่ออกเรอะ
เอ๊นี่เวย์, แม่หนูคนนี้ชะรอย (ชะรอยแปลว่าอะไรอะ) จะรู้ว่าตัวเองน่ารัก
เธอจึงแจกยิ้มไปทั่ว แถมหัวเราะเอิ๊กอ๊ากทางโน้นทีทางนี้ที
และในที่สุด สายตาเธอก็มาหยุดลงที่ผม
เธอชะงักนิดนึง เอียงคอ จ้อง มอง เนิ่น นาน
.
.
.
.
.
ผมสบตา
วางหน้าเฉย
ในใจพูดว่า
.
.
.
.
.
มองกูทำไม มองกูทำไม มองกูทำไม
มองกูทำไม มองกูทำไม มองกูทำไม
มองกูทำไม มองกูทำไม มองกูทำไม
มองกูทำไม มองกูทำไม มองกูทำไม
มองกูทำไม มองกูทำไม มองกูทำไม
มองกูทำไม มองกูทำไม มองกูทำไม
มองกูทำไม มองกูทำไม มองกูทำไม
มองกูทำไม มองกูทำไม มองกูทำไม
มองกูทำไม มองกูทำไม มองกูทำไม
มองกูทำไม มองกูทำไม มองกูทำไม
.
.
.
.
.
จบแล้วครับ เรื่องเล่าอันแสนอบอุ่นของผมในบ่ายวันศุกร์
สวัสดีครับ

#1 By HOMO(sap)IENS on 2008-01-04 21:01