Bickboon

ยังไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซนต์หรอกครับ
แต่ผมว่ามีสิทธิอย่างแรง เพราะพ่อผมเป็น
อาการมันเหมือนกันมาก
ลองเข้าไปหาข้อมูลที่ เว็บนี้ กับ เว็บนี้ ยิ่งแน่ใจมากขึ้น
ชิหายล่ะ เก๊าท์แหล่กอ่า เก๋าเจ้งอ่า

จริงๆ ผมเคยเป็นมาแล้วสองครั้ง
แต่คิดไม่ถึง นึกว่าเส้นพลิกเอ็นเคล็ดอะไรซักอย่าง
ครั้งแรกประมาณ 2-3 ปีที่แล้ว
ครั้งที่สองรู้สึกปีนี้แหละ
นี่เป็นครั้งที่สาม และเป็นครั้งที่หนักหนาสุด
งวดนี้อาการปวดข้อเท้าอย่างหนัก attack ตอนกลางดึกของวันพฤหัส
เช้าวันศุกร์นี่เดี้ยงมาก เดินแทบไม่ได้
แต่พอเย็นๆ นี่เริ่มหายปวด เฮ้อ ค่อยยังชั่ว

วันเสาร์มีงานพิธีกรทั้งวัน
ช่วงเช้าสบายมากครับ ไม่มีอาการเลย
แต่พอช่วงบ่ายปั๊บ อยู่ๆ ก็เจ็บขึ้นมาอีก
เดินโขยกเขยกขึ้นมาซะงั้น ผู้คนงงกันใหญ่ว่า
เอ๊า พูดอยู่เฉยๆ ไหงขาเดี้ยงได้

งานเสร็จ 5 โมงเย็น ลากสังขารขึ้นห้องพัก
เก็บข้าวเก็บของ แต่โอย เดินไม่ไหว
เลยนอนพักดีกว่า
นอนไปนอนมา หลับครับคุณ
ตื่นมาอีกที 4 ทุ่มกว่า
ความคิดแรกคือ ฮ้า! สี่ทุ่มแล้วรึนี่
แล้วใครล่ะ !?!
ใครที่ออกจากบ้าน AF!?!?
ไม่นะ ต้องไม่ใช่น้องลูกตาล น้องอ๊อฟ น้องเปรี้ยว
ตลอดจนน้องโจของผมใช่ม้าย ~
(เก๊าท์ยังแดกขาอยู่ครับ แต่ลืมความปวดไปชั่วขณะ)

เมื่อได้สติ โอ้ เจ็บจนน้ำตาเล็ด
แล้วจะกลับบ้านยังไงนี่
ซ้อมเดินอยู่ในห้องคนเดียวตั้งนานว่า ท่าไหนเจ็บน้อยสุด
ปวดข้อเท้าอย่างโหดเลยครับ
เป็นการขับรถกลับบ้านที่นรกมาก
แทบจะยื่นมือลงไปกดคันเร่งแทนตีน Y__Y

....................

มีเหตุการณ์ที่ทำให้ 'วูบอยากมีแฟน' 2 ครั้ง

ครั้งที่ 1 ตอนที่น้องทีมงานยื่น Keycard ห้องพักให้
... 2 อัน ...
เวลามีอะไรดีๆ แบบนี้ ผมก็อดนึกไม่ได้ว่า
It'd be niceifI hadsomeone to share this with...
(โทรไปชวน คนเนี้ย แต่ปรากฏเขากำลังพาแม่ไปโรงพยาบาลอยู่
เสียงเครียดๆ กังวลๆ พอสมควร
ผมเลยชวนไม่ออกเลย ...)

ผมเคยเปิดห้องโรงแรม (หรูนะคับ ไม่ใช่ม่านรูด)
ฉลองวาเลนไทน์กับแฟนเก่าคนนึง
ด้วยความที่ต่างคนต่างงานยุ่งกันมาเป็นเดือนๆ
ไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันสองคนเลย
เลยแค่อยากหาที่เงียบๆ อยู่กันสองคน
โรงแรมอย่างไฮโซเล้ย ทุ่มทุนสร้างมากแพงเฮี่ยๆ
แต่คุ้มค่าในความรู้สึก
(แม้จะต้องแดกแกลบไปหนึ่งไตรมาส)
เป็นวาเลนไทน์ที่ดีที่สุดในชีวิตครั้งหนึ่งเลยครับพี่น้อง

ครั้งที่ 2 ตอนเก๊าท์แดกนี่ล่ะครับ ...

เวลาลำบากๆ ปกติผมก็ดูแลตัวเองได้นะ
ไม่เคยให้ใครพาไปหาหมอเลยซะที
แต่ผมเคยทะเลาะกับแฟนเก่า (คนเดียวกันนี่แหละ)
เรื่องพาไปหาหมอทีนึง
ผมป่วยจะตายโหงอยู่แล้ว กำลังจะขับรถออกไปโรงพยาบาล
มันโทรเข้ามา เฮ้ยๆ เดี๋ยวๆ เดี๋ยวพาไป
ผมถามอยู่ไหนเนี่ย บอกอยู่พระรามสาม
แต่ผมจะไปโรงพยาบาลวิภาวดีตรงเกษตรนี่เองง่ะ ใกล้มาก
"เนี่ยๆๆ ขึ้นทางด่วนแล้ว เดี๋ยวถึงๆ รอนะๆๆ"
วางสายเปรี้ยง

ผมก็เอ้า นั่งรออยู่หน้าบ้าน
ไอโขลกๆ อย่างดังจนเพื่อนบ้านเดินมาดู
คงสงสัยว่ารถใครมาเครื่องเสียอยู่แถวนี้ล่ะมั้ง
และด้วยความที่ไข้สูงจัด
คอสตูมผมจะแปลกประหลาดมากคือ
สวมโอเวอร์โค้ทหนาประมาณที่ชาวเอสกิโมใส่ไปล่าแมวน้ำอ่ะ
ท่ามกลางอากาศฤดูร้อนเมืองไทย
เพื่อนบ้านในชุดเสื้อกล้ามกางเกงบอลทำหน้าแหยงๆ
แล้วล่าถอยกลับไป

กว่าอีแฟนผมมันจะโผล่มา แ~ม่~ง ...ครึ่งชั่วโมง
ผมก็นั่งหมดสติอยู่หน้าบ้านนั่นเองท่านผู้ชม
โกรธชิบหาย
เข้าใจอยู่ล่ะว่า รัก ห่วง หวังดี อยากดูแล และอื่นๆ ฯลฯ
แต่มึงค่อยมาเทคแคร์กูตอนมึงไม่ได้อยู่อีกฟากของกรุงเทพได้มะ

พอตอนนี้เก๊าท์แดกขาเดี้ยง
เลยนึกถึงเขาขึ้นมาเล็กน้อย

ผมอยู่กับเขาไม่รอดก็จริง
แต่ผมก็รักเขาไง

.........................

แต่คนที่นึกอยากมีแฟนขึ้นมาเฉพาะเวลาลำบากแบบผมนี่
ก็ไม่สมควรจะมีแฟนกับเขาเท่าไหร่ว่ะ ...